Ants Ate My Lemon Square

Bago ang EMO na post ay balitaan ko lang muna kayo ng kaunti sa naganap na 3rd birthday celebration ni bossing. Napakabait naman talaga ni Mike para mag-abalang manlibre sa amin. Sa wakas ay nakaraos din ang birthday! I love you baby ko! Sana ay lumaki kang malusog at magalang sa iyong Mama, kapamilya at kapwa.

Blowing of the candle with Lolo and Lola

Sa mga nakaraang araw ay talagang hirap na hirap na akong kumuha ng tulog. Kahit gusto kong i-control ang pag-iisip ko ay talagang patuloy itong nag-iisip ng mga bagay bagay na nagawa ko, hindi ko nagawa, at mga dapat kong gawin. First time kong magpo-post ng ganito kung saan magiging transparent ako sa lahat ng bumabagabag sa akin. Masyado pong mahaba ito kaya okay lang kung bumalik na lang kayo kapag marami na kayong free time. LOL.

• Hirap na ako sa aking pag-aaral. Kahit sobrang lakas ng determination kong makatapos ay talaga namang discouraged na kaagad ako sa sobrang hirap ng subjects ko. Hindi ko masabi kung mahirap ang subject dahil sa sarili ko o dahil sa professors. Binibigay ko naman kasi lahat ng kaya ko sa pagre-review at pag-attend ng mga klase pero sadyang hindi ko na kayang mahalin ang kurso ko. Para sa kaalaman ng lahat Computer Science po ang pilit kong tinatapos. Nauunawaan ko ang programming at magaling ako rito kapag natututukan pero ang mga natitirang subjects ko ngayon (Automata Theory, Numerical Analysis, Algorithm Analysis kung alam nyo po ang mga ito, isama pa ang thesis na tinatawag naming Special Project) ay talaga namang hindi na nagme-make sense sa akin. Nag-uumpisa tuloy akong magtanong sa sarili ko kung gusto ko pa ba talaga tapusin ito o lumipat na ako sa kursong gusto ko (Psychology or Education). Pero lagi kong tatanungin sa sarili ko “Bakit ngayon pa?” Kung sakali mang gagawin ko yun, ibigsabihin ay kailangan ko na ring lumipat ng eskwelahan at alam ko ang sasabihin ng lahat–Sayang ang UP. Ako man ay nanghihinayang din. Natutuwa nga ako sa thesis adviser ko dahil kahit nawawalan na ako ng loob magpatuloy ay nag-aadvise pa rin sya.
• Gusto ko na lang ulit magtrabaho. Hirap na hirap ako sa budget. Naubos na nga ang lahat ng savings ko sa pag-aaral. Katunayan hindi ako nakapasok this week dahil wala na akong pangbaon sa school. Nahihiya naman akong humingi sa parents ko kahit nakatira ako sa kanila. Masama ang loob ko dahil pumalya sa pagbigay ng pay ang part-time work ko na sya sanang gagamitin kong pang-budget at pang-birthday ni Alex. Dahil dito napapaisip na naman akong mag-trabaho. Alam kong nag-eexcel lagi ako kapag nagta-trabaho na pero syempre hindi pa rin mawawala sa isip ko ang fact na ako ay isa pa ring undergrad.
• Gusto kong magtrabaho abroad. Ito ay labag sa aking mga prinsipyo pero minsan naiisip ko na ito malamang ang kailangan ko para magkaroon ng sense of fulfillment kahit papaano. Pero kapag naiisip ko na hindi pa tapos ang obligasyon ko sa DOST ay parang nagiging imposibleng pangarap na naman ito. Ako po ay dating DOST scholar ngunit dahil nag-stop ako sa pag-aaral ay hindi ko na ito naayos. Kailangan kong pumunta sa office nila, magsubmit ng letter at magbayad ng bond kung kailangan ko ngang umalis. Problema ang layo ng office nila at kung sakali mang pupunta ako run para mag-clear ay wala rin naman akong pangbayad ng bond na sobrang laki. Para po sa kaalaman ng lahat kapag DOST scholar po kasi at pumirma ng contract, hindi po kami maaaring umalis ng bansa for the same number of years na kami ay pinaaral nila. Kung sakali man na maki-clear ako at magkaron ng opportunity abroad, mahirap namang iwan si bossing. Yun ang hindi ko talaga kakayanin sobra.
• Gusto ko na mag-asawa. Para po may kaunti kayong clue, masasabi ko pong napakakulay ng aking love life. haha.. Ang landi! Ang problema, hindi ko pa mahanap yung lalaking tama para sa akin. O kaya naman, malamang nandyan na sya sa tabi-tabi pero dahil madalas perfectionist ako, madali akong bumibitaw kapag nakakita ako ng butas sa isang relationship. Dala na siguro ito ng mga karanasan ko sa nakaraang relationships. Kapag nakagawa ng isang maling bagay, kapag ma-hassle, o kaya naman kapag hindi ko na nakikita na sya ang mapapangasawa ko ay sumusuko na kaagad ako. Iniisip ko lagi mas maganda pang matapos ng maaga kaysa mag-aksaya ako ng oras at mga araw sa taong alam kong hindi naman pang-eternity. At the same time tinatanong ko sa sarili ko “Baka naman hindi mo lang binibigyan ng chance na magbago o maayos?” Kapag naiisip ko na walang perpektong relationship o kaya naman wala akong mahahanap na lalaking makakatugon sa lahat ng hinahanap ko binibiro ko ang sarili ko “Mag-mamatandang dalaga na lang ako. Single mother for life, focused on career and child care.” Tatawa naman sila kapag sinasabi ko sa kanila yun. Kahit ako natatawa dahil alam ko na hindi ako sanay ng walang kaagapay sa buhay. Maaaring sabihin nyo ring bata pa ako, bente kwatro pa lang at marami pang pwedeng magawa sa buhay pero kapag naiisip ko po na lumalaki si bossing na walang ama o kaya father figure man lang, naaawa ako sa kanya. Mabuti naman at may lolo sya at tito na nagse-set ng example sa kanya. Mahirap kasi kapag ako lang lagi ang influence nya. Puro pagme-make up at pag-aayos sa sarili ang napapanood nya eh. Mabuti at kahit papaano napapanood nya na wrestling or basketball ang paboritong panoorin ng lolo nya o kaya naman DOTA ang paboritong computer game ng tito nya. Mahirap kasi magturo ng difference ng “boy” or “girl” nung kami lang ang magkasama. Naiisip ko rin na mas magiging magaan ang pagpapalaki ng anak kapag may asawa, at the same time gusto ko na talagang grumaduate sa “dating” stage ng buhay na ito. Marami mang pagpipilian ay nakakasawa na rin ang mamili.
• Gusto kong tulungan ang pamilya ko. Matagal ko na pong pinilit gawin ito. Problema lang dahil sa pabugso-bugsong alitan namin ng aking ina ay napapaalis ako sa bahay ng wala sa oras. Gusto ko sana magtrabaho ulit at tumulong magpaayos man lang ng bahay naming barong-barong pero kapag naiisip ko na ang ibang kwarto ng bahay namin ay nakasanla, isama na ang walang katapusang kautangan ay nawawalan na ako ng gana. Mali man pong magsalita ng hindi mabuti tungkol sa aking mga magulang ay talaga namang hindi maikakaila ng lahat na ang buhay namin ay umiikot sa utang simula ng aking pagkabata. Mali mang isipin pero minsan ito ang sinisisi ko kung bakit nawala sa tamang pagkakasunud-sunod ang buhay ko. Pero dahil ang una kong kaaway ay ang sarili ko, tinatatak ko na lang lagi sa isip ko na ako lahat ang may responsibilidad sa mga naging desisyon ko sa buhay. Wala akong pagsisisi at handa akong harapin lahat ng bagay para maibalik ito sa ayos. Kung tatama lang talaga ako sa Lotto, kahit hindi ako tumataya, gusto kong bayaran ang lahat ng kautangan ni Mama, paayos ang bahay at magtayo ng kumikitang kabuhayan. Dahil sa kagustuhan kong makatulong sa kanila, minsan naiisip ko na huwag nang mag-asawa o kaya ipagpaliban ang pag-aasawa.

Alas kwatro na naman ng umaga at gising na gising pa ako. Araw araw na po talaga ito. Pilit ko mang kumuha ng tulog habang maaga ay nagpapagulong-gulong na lang ako sa kama katabi ng anak ko dahil sa kaiisip. Sobrang masaya lang ako dahil nabawasan ang pinakamalupit na naging dilemma ko–Wala akong panghanda sa birthday ni Alex. Ang hirap pala ng ganung pakiramdam. Inaatake ako ng self pity. Ngayon ko lang naintindihan si Mama na kahit hirap kami sa buhay at walang panggastos ay nangungutang sya para lang makapaghanda sa kaarawan ng isang anak. Mabuti naman at hindi ko na kinailangang mangutang at hindi ko talaga gagawin yun. Si Mike ang tumugon sa paranoia kong iyon kaya medyo maluwag na ang loob ko. Pero bago noon tagaktak lagi ang luha ko kakaisip sa birthday at sa mga bagay na ito.

PAKIUSAP–Wag mag-comment kapag hindi nabasa ng buo. Hahaha.. Inis ako sa mga blogger na ganyan. Basta masabi lang na napadaan sya eh magco-comment kahit umpisa at huli lang ang binasa. Bad yun!

Gusto ko nga po palang magpasalamat sa lahat ng kapwa blogger ko na patuloy na bumibista o kaya hindi sinasadyang napapa-click dito. Sobrang na-aappreciate ko po talaga kayo. Hindi ko lubos maisip na ang ganito palang gawain ay talagang nakakataba ng puso. Lilibot po ako ngayon para mapagod hanggang sa antukin. Mahal na mahal ko po kayong lahat. Sana pwede ko kayong hug ngayon. Hug ko na lang monitor ko. Hahaha..