Toxicity

Patapos na pala ang March. Grabeh super daming nangyari sa buwang ito.

1. School – Sandamakmak ang exams at projects sa school. Hindi ko akalaing masu-survive ko talaga silang lahat. I’m still alive! Gosh! Sakaling mapadpad ang mga professor ko rito, gusto ko po sila pasalamatan ng maraming-marami. Hindi pa man ako sure na papasa ako sa lahat ng subjects ko for this last semester ay gusto ko na sila pasalamatan dahil na-appreciate ko talaga ang kanilang considerations sa amin.

2. Family – Hindi ko talaga makakalimutan ang buwang ito dahil nakaranas na naman ang aming pamilya ng isang napakabigat na dagok sa aming buhay. Hanggang ngayon hindi pa ako masyado nakaka-recover pero kahit papaano ay natututunan kong tanggapin ang mga pangyayari. Sa tulong ng mga taimtim na dasal at mas matibay na pananampalataya alam ko na malalagpasan ng pamilya namin ito.

3. Health – Okay naman ang kalusugan ko pero ang hindi okay ay kay bossing. Napakabilis magkasakit ni Alex these days. Magkakalagnat sya sa hapon, umaapoy ang temperature hanggang madaling araw, at gumagaling sa umaga. Pagdating ng hapon, lagnat ulit. Magastos din ang gamot panglagnat. Gusto ko mang ipa-check up ay hindi pa ako makagalaw. Limited ang budget ko at hindi pa maisiksik sa schedule. Ngayong start na ng bakasyon magkakaroon ako ng oras para ipa-check sya pero iniisip ko pa lang gagastusin sa mga laboratory examinations ay nanlulumo na ako. Sana talaga ay wala namang malalang sakit si bossing ko.

Continue reading Toxicity

Never Ending Paranoia

Bago ang EMO na post ay balitaan ko lang muna kayo ng kaunti sa naganap na 3rd birthday celebration ni bossing. Napakabait naman talaga ni Mike para mag-abalang manlibre sa amin. Sa wakas ay nakaraos din ang birthday! I love you baby ko! Sana ay lumaki kang malusog at magalang sa iyong Mama, kapamilya at kapwa.

Ang maaksyong blowing of the candle with Lolo and Lola
Blowing of the candle with Lolo and Lola

Sa mga nakaraang araw ay talagang hirap na hirap na akong kumuha ng tulog. Kahit gusto kong i-control ang pag-iisip ko ay talagang patuloy itong nag-iisip ng mga bagay bagay na nagawa ko, hindi ko nagawa, at mga dapat kong gawin. First time kong magpo-post ng ganito kung saan magiging transparent ako sa lahat ng bumabagabag sa akin. Masyado pong mahaba ito kaya okay lang kung bumalik na lang kayo kapag marami na kayong free time. LOL. Continue reading Never Ending Paranoia

Overcoming Gall Stones

Grapefruit and Extra Virgin Olive Oil
Grapefruit and Olive Oil

August 2, 2009, Sunday night, when my side started to hurt a bit everytime I dance. My sister and I were trying to get some dance steps then from a music video then and I realized I can’t stretch my tummy anymore but I can still move my other body parts freely.

Next day when I woke up, some part of my tummy right under my right rib cage, started to hurt so painfully I couldn’t get up anymore. I was nearly crying trying to get help from my brother to pull me up.

The first thing that came to my mind is to consult my bestfriend Daisy, who has just recovered from appendicitis. She texted me her symptoms in the past but still strongly advised to consult a doctor as soon as possible.

Continue reading Overcoming Gall Stones

Old Rose

These were the roses given that night to Ice, one of my classmates, for their monthsary.Last Friday, I met up with some of my college classmates to celebrate Dante’s return, our blockmate who went to New Zealand to work abroad. I decided I would bring Alex with me since my classmates haven’t seen my baby yet. We arrived at 6 in the evening at Glorietta just in time to eat dinner and meet them.

The night was really fun. My classmates were very thrilled to see my boss. Surprisingly my two guy classmates, Dante and Ronx, were the ones who were so keen and excited to hold and take care of Alex. We talked about every topic we can think of, ate everything that sounds tasty from Chef D’Angelo’s menu and went home very late because my other two classmates came late due to heavy traffic.

It might have been the very cold temperature and mist that night that caused it because in the morning, Alex’s temperature started to rise a little bit. We started at 37.3 Celcius only and I thought he was going to be okay. Good thing drinking medicine is very easy for Alex to do. He likes to take orange-flavored Dolan (Ibuprofen) which is his accustomed med for fever.

Continue reading Old Rose

A Sad Farewell

Pasensya na po kung biglaan ito. Hindi ko rin naman kasi mapigilan ang biglaang pagbuhos ng mga pangyayari. Sa susunod na linggo ay lilipad na ako papuntang Canada with my second boyfriend. Dalawa po kasi sila ngayong nobyo ko, sabay. Di ko lang sure kung may established net na sya dun pero sigurado magiging busy ako for a while at hindi makakapag-blog hop ng medyo matagal-tagal. Worse comes to worst, I might stop blogging.

 

Pero may good news po ako.

Joke lang po yun. Sensya na. May hang-over pa ako sa April Fool’s statement ni Heleyna sis.

Okay sige wala ng patumpik-tumpik pa. Todo na to!

RULES:

1. Write down who tagged you

2. Answer these:

– your name/username/pseudo name

– right handed or left-handed

– your favorite letters to write

– your least favorite letters to write

– write the classic…”The quick brown fox jumps over the lazy dog.”

wptag

O da vah? Tama ba namang paghiwalayin ang mga letters ng word na JUMPS? Togoinks. Haha.. Di kasi nagkasya bigla. Carry na yan!

Pasensya na talaga sa sulat ko. Naku ilang dekada na yata mula nung huli ako nagsulat. Disadvantage talaga ng computer era, tumatamad pati sa pagsusulat.

Salamat nga pala kay Heleyna at kay khzr4u sa pag-tag sa akin dito.

===

2009friendlyblogger

Okay next tag naman. Here are the rules:

1. Take a Photo or install one now .

2. Do not change clothes, do not trim the hair, the main image is to be captured (we want to see the real you…he..he..) .

3. Post a picture that is in edit.

4. Post these instructions (required).

5. Tag people to show appreciation to them that touch your heart because of their friendly attitude (required).

 

wptag-0061

Oh ayan. Walang daya yan! Hahaha.. Haggard na haggard kaso naka-peace pa. Parang tanga lang noh?

Pero sa totoo lang hindi ko ma-gets yung rules nito. “Take a photo or install one now.” Ang photo ba ay parang application lang din na nai-install? Ahihi.. Joke.

Pero mas hindi ko naiintindihan yung number 3 rule. “Post a picture that is in edit.” Ibigsabihin ba nito ay ipo-post ko ang isang picture habang ine-edit ko? O i-post ko lang sya pagkatapos ko i-edit? Eh di dapat “Post an edited picture” na lang. Wahahah.. 

So overall ang ibigsabihin ba ng gumawa ng tag na ito ay mag-post kami ng dalawang picture na edited at un-edited? Tama ba? Anyway, kanya-kanyang interpretation na lang siguro noh? Hahaha..

Bihira kasi ako mag-edit ng picture. Sarap kasi pag raw data. Eto na lang lagay ko.

baby-ems_20051023_0165

Salamat nga pala kay AC sis sa pagpasa sa akin ng tag na ito. As usual, aym so tats. You always tats me.

Sa totoo lang hindi ko akalain na ganito ako iwe-welcome sa mundo ng blogging ng mga taong katulad ni AC, Joycee, Heleyna, Chicksy, Nortehanon and Winkie, at mga ka-gwapuhang guys na sina Ax, Coolwaterworks at DFish (May idea na kayo kung kanino ko papasa yung parehong tag. Harhar..)

Noong una wala naman talaga ako balak mag-publish ng posts ko. Gusto ko lang magsulat ng magsulat kahit walang nagbabasa. Parang retarded noh? Pero noong nag-umpisa nang may bumasa ng mga sinusulat ko nakaka-pressure na rin pala at nae-encourage ka tuloy na magsulat pa ng mas marami at mas maganda.

Mabuti na lang talaga at generally hospitable at appreciative ang mga Pinoy. Kahit minsan ang boring ng topic nya o ang pangit ng pagkasulat nya sasabihin mo pa rin “Ayos to ah” ek ek. Hindi naman plastic ang tawag dun. Gumagana lang talaga ang pagiging friendly nating mga Pinoy kapag ganun at dahil doon mas nagiging proud ako sa aking nationality (ano nga Tagalog nun?).

Pero mas madalas sa atin, madali tayong maka-appreciate ng bagay dahil nalalagay kaagad natin ang sarili natin sa ganoong situation ng author at madaling nai-imagine kung ano yung nararamdaman nya sa mga ganoong pagkakataon. Yun kasi ang definition ko ng pagiging appreciative and friendly.

In real life (IRL) naman, super friendly talaga ako. Palabati kasi ako at ang daming kwento kaya medyo madaling mag-attract ng friends (pati mga may HD) and acquaintances pero sa isang buong crowd ng friends ko, iilan lang doon yung closest na makakaalam ng mga saloobin ko, plano at nakaraan ko sa buhay.

At kung sino ka man na nagbabasa hanggang dito sa dulo (sana lang talaga hindi lang dulong paragraph ang binasa mo), salamat talaga ng marami sa paglalaan ng oras mo para dumaan dito. Hindi mo alam kung gaano mo ako napapasaya sa tuwing pagdagdag ng hit count sa stats ko at lalo mo akong napapangiti kapag nagco-comment ka. I love you na. ^_^

An Open Letter

WARNING:

THIS IS GOING TO BE VERY LONG. DO NOT START READING IF YOU DON’T HAVE 10 MINUTES TO SPARE. ^^

Dear Alex,

You know what? Mommy is crying right now. It broke my heart so much when I heard you cry when I had to leave to go to work. I hurriedly turned my back because I didn’t want to see your face that time anymore. I might just break into tears in front of you and I dont want you to see me that way.

I know that I have not been able to play longer with you recently because of my schedule transition and I have to adjust to it again. Yes, I know that you might have been happy with the last toy I bought for you but it’s still better if you will play it with Mama everyday, right?

You know baby this is the worst feeling. Not being able to take care of you because I always have to leave for work. Mama didn’t intend for things to happen this way. This was not what I wanted. This is not what we planned. Continue reading An Open Letter

When Things Don’t Work

Literal na “things” po talaga ito. Naisip ko tuloy ang hina ko na sigurong tao sa mga pagsubok dahil naluluha pa rin ako kapag nasisira ang mga gamit na pinundar ko.

Kagabi ay sinauli sa akin ng kapatid ko ang digital camera. Kodak Easyshare C743 lang po ang model nito. Hiniram nya ito dahil gusto nya lang mag-picture-picture sa work pang-update ng kanyang Friendster. LOL. Ang mabait naman na ate ay go lang ng go pero hindi ako nakakalimot magpaalala. “Oh Che basta dahan-dahan lang ang pag-ikot ng knob ha? Tapos pakiingatan please. Isauli kaagad sa akin sa Tuesday night ha?” Sagot naman sya “Yes Ate.”

Prompt naman ang kapatid ko kaya di nawawala tiwala ko sa kanya. Kagabi nga ay pumunta sya rito sa bahay ko para isauli kaagad ang digital camera. Nagpaturo pa kung paano mag-upload hindi lang sa computer pati hanggang Multiply nya. Hinayaan ko lang si sister gamitin ang computer ko habang hinatid ang ka-fafa-hang bumisita sa labas dahil pauwi na ito. Pagbalik ko ay paalis na rin ang kapatid ko at nagpaalam.

picture-006

Continue reading When Things Don’t Work